Co się w torbie do szpitala (nie) zmieściło

Po raz pierwszy Ona nie zastanawiała się nawet, czy pakuje wystarczająco dużo ciepłych ciuchów, czy nie przyda się dodatkowy sweter, czy marynarka się nie wygniecie i czy dla zaoszczędzenia miejsca w bagażu zabrała biżuterię uniwersalnie pasującą do wszystkich zestawów. Pakując torbę do szpitala priorytety były nieco inne, ale Reisefieber równie imponujące jak zwykle.

Ona spakowała (albo dopakuje - przecież kanapek świeżych codziennie wymieniać nie będzie;)) co należy:

dla Niej:
dokumenty:
- kartę ciąży,
- dowód osobisty,
- wyniki badań (wszelkie badania krwi, moczu, posiewy i inne usg - Czyżby chcieli nowo narodzonego Malucha z pierwszymi jego zdjęciami z życia w łonie porównywać i dopiero wtedy wydać rodzicom? - zastanawia się Ona),
- RMUA,

ciuchy:
- koszulkę do porodu,
- koszule do spania/karmienia/odpoczywania i dziecięcia tulenia (Ona nie przewiduje innych zajęć),
- szlafrok (z zapakowania szlafmycy Ona jednak zrezygnowała),
- bieliznę jednorazową i niejednorazową, ale z którą Ona być może się pożegna po Potopie Połogowym,
- staniki do karmienia,
- skarpety,
- klapki pod prysznic,

kosmetyki i inne: 
- ręczniki

- olejek do masażu (Ona nie planuje w ramach podziękowań serwować klasycznych czy relaksujących masaży szpitalnemu personelowi, ale sama wystawiać plecy w oczekiwaniu na dający ulgę masaż w Jego wykonaniu),
- wkładki laktacyjne,
- podkłady porodowe (choć mają być zbędne - nie żeby Ona miała być ewenementem na skalę światową i po porodzie zrezygnować z przeżywania połogu - zwyczajnie będą w szpitalu),
- chusteczki higieniczne,
- codzienne kosmetyki (żel pod prysznic, żel do higieny intymnej, balsam do ciała, krem do twarzy, dezodorant, waciki i patyczki kosmetyczne, płyn micelarny, grzebień, szczoteczkę i pastę do zębów, krem nivea),
- koło połogowe,
- wodę,
- przekąskę,
- herbaty i kubek,
- leki,
- telefon i ładowarkę,
- coś do czytania,

dla Malucha
ciuchy:
- kaftaniki,
- śpioszki,
- bodziaki,
- skarpetki,
- czapeczki,
- rękawiczki,

kosmetyki i inne:
- ręczniki,
- pieluchy jednorazowe,
- pieluchy tetrowe,
- pieluchy bawełniane
- oliwkę do kąpieli,
- krem na odparzenia,
- rożek,

dla Niego:
- wygodne buty,
- wodę,
- ulubioną rozpinaną koszulę (równie chętnie Maluch i z Nim klata do klaty przylgnie),
- coś do czytania,
- przekąskę,
- telefon,
- aparat.

Ona nawet nie będzie udawała, że wszystko kolanem wepchnęła do małej walizki. Przeprowadzi się do szpitala na dwa rzuty. Ale chyba jeden wóz do przeprowadzki wystarczy.

Seksowny pas porodowy

W czasach p.n.c. (przed naszą ciążą) Ona mogła rozmawiać z koleżankami o kuszących elementach garderoby. Teraz na tapecie są gacie w rozmiarze mama size i gadżety, które bynajmniej nie wzbudzają pożądania ani w Niej ani nie wzbudziłyby w żadnym normalnym mężczyźnie.

Jej Koleżanka dzieli się z Nią skarbami na miarę przyszłej mamy. Użycza Jej osłonki na sutki. I nie są to lateksowe serduszka z frędzelkami. Wspiera też pasem poporodowym. To taka klasyczna wersja seksownego koronkowego gorsetu. Wszystko jednak się przyda.
- Zobaczysz, założysz ten pas na pierwszą imprezę rodzinną po porodzie i wszystkim ciotkom oczy z zazdrości wyjdą! - zapewnia z uśmiechem.

Ona zastanawia się tylko, czy wypływający dołem i kumulujący się pod paszkami tłuszcz nie przerazi reszty wujostwa;)

Seta!

Ona i On mierzą obwód Jej brzucha.
- Stooo.. pięć! - On odczytuje wymiar.
- Seta? Seta? Wkrótce meta! - odpowiada Ona radośnie.

Bo każda chce być matką?

Ona wybrała się do kosmetyczki. A że salon piękności (ekhm..) połączony jest z salonem fryzjerskim, kobiet tam zatrzęsienie! No i Jej brzucha każda ciekawa.

Zaczyna kosmetyczka.
- Który to miesiąc? - pyta.
- Dziewiąty - odpowiada Ona świadoma, że dzieli się tą informacją także ze schowanymi za przepierzeniem fryzjerkami.
- Kiedy poród?
- Może być i zaraz, ale planowo za kilkanaście dni.

Wchodzi fryzjerka.
- Już dziewiąty miesiąc? Jak się pani czuje? - zagaduje.
- A dziękuję, dobrze.

Do małej kanciapy fryzjerki wpada kolejna kobieta. Mieści się gdzieś między umywalką a fotelem.
- Ja mam synka dwuletniego już. Niesamowita sprawa! Życzę, by poród przebiegł spokojnie - mówi.

Po chwili robi się już całkiem gęsto - w pomieszczeniu zjawia się kolejna fryzjerka. Lat może 25. Staje w rozkroku. Łapie się pod boki, wlepia oczy w Jej brzuch i mówi zwycięskim tonem.
- A ja też będę kiedyś w ciąży!

Czyżby tęsknota za okresem?

Ją trzeci wieczór męczy lekki, pulsujący ból w dole brzucha.
- Jakbym miała okres dostać - Ona ocenia bez wahania i.. z sentymentem lekkim (kto by pomyślał!).

Brzuch się jednak nie napina, Maluch rusza tak, jak ruszał dotąd, tylko to delikatne pobolewanie.. Ona wie, że to jeszcze nie TO - delikatne muskanie co najwyżej może zwiastować nieuchronną rzeźnię?
- A może jestem przewrażliwiona? - Ona denerwuje się, kursując do toalety częściej niż by musiała i nerwowo sprawdzając prześcieradło co rano.

I cieszy się, bo doczekać nie może.
I martwi, bo.. jeszcze tyle rzeczy nieprzygotowanych.
Tak zasypia kolejny raz.

Po przebudzeniu Ona zaparza kawę, nadrabia zaległości w pisaninie, myje włosy, goli nogi, wstawia pranie, prasuje, przepakowuje torbę do szpitala, gotuje zapas szpinakowych koptek i.. idzie do kosmetyczki. No co, wyglądać musi!

Położna z czołówki

Polecono Jej pewną położną - w odróżnieniu od Położnej X, zwaną Położną Y. Ona przeczesuje net w poszukiwaniu informacji o niej, podpytuje znajomych, wreszcie Gina.
- Położna Y? Pewnie że znam! - mówi i Ona jakoś od razu się uspokaja. - Jest naprawdę bardzo dobra! W czołówce, powiedziałbym. W czołówce razem ze mną i..
- Z ordynatorem? - dopytuje Ona.
- Nie, nie, nie przesadzałbym. Właściwie tylko ze mną! - odpowiada ze śmiechem.

Kryzys którego centymetra?

Ona czuje dziś przytłaczający ciężar brzucha, który ciągnie Ją do dołu. Ani nie pozwala pracować, ani cieszyć się relaksem. Uwierają Ją spodnie od piżamy, a przebrać się nie chce. Niewygodnie się leży, stoi jeszcze mniej komfortowo, leżeć wcale się nie chce. Wychodzić na świat się nie chce - a bo w pięknie zasypanej okolicy Ona dostrzega nagle tylko śliskie chodniki i zaspy na ulicach. Ruchy Malucha zamiast cieszyć trochę dokuczają, a apetytu nie ma nawet na czekającą w pogotowiu czekoladę.

Do porodu zostały książkowe dwa tygodnie, a Ona nagle poczuła zmęczenie. To nie kryzys siódmego a setnego już chyba centymetra - nie rozwarcia a w obwodzie wieloryba.